به وبلاگ تربيت كودك خوش آمديد

بازیهای مناسب برای تربیت کودک

ا سلام و احترام . 

در مورد لزوم بازی و نقش اسباب بازیها صحبت کردیم حالا باید بدانیم که چه نوع بازیهایی می تواند به تربیت فرزند ما کمک کند .البته بازیها به تناسب دختر و پسر بودن فرزند تغییر می کند؛ دختر ها به بازیهای در حال نشسته و یا بازیهایی که جنبه کلامی داشته باشد بیشتر علاقه دارند و پسر ها به بازیهایی که حرکت و جنب و جوش بیشتری بطلبد. آنچه مهم است این است که بازیها دو نوع است یکی بازیهای تک نفره دوم بازیهای دو یا چند نفره و بازیهای کودک شما باید شامل هر دو نوع باشد فرزند می تواند به تنهایی با اسباب بازیهایش بازی کند اما اگر همیشه اینطور باشد و پدر و مادر و بچه های دیگر در بازی او وی را همراهی نکنند این کودک در روابط اجتماعی دچار مشکل می شود و کم کم به انزوا عادت می کند پس چند نوع بازی مناسب را به شما معرفی می کنیم که تاثیر خوبی در رفتار کودک دارد: 

1 - با کودکتان کشتی بگیرید . گاهی شما او را به زمین بزنید و گاهی اجازه بدهید او شما را شکست دهد تا طعم پیروزی و شکست را بچشد . 

2- خاک بازی و گل بازی یا خمیر هایی که به شکلهای متفاوتی در می آید بسیار به کودک آرامش می دهد و تخیل او را قوی می کند اگر چه خانه تان ممکن است کمی کثیف شود. البته خاک بازی خیلی بهتر است. می توانید بچه را به حمام ببرید و در آن جا گل درست کنید و با قوطی کبریت قالب گلی به شکل آجر درست کنید و خانه سازی کنید. این کار می تواند کودک شما را زمان زیادی مشغول بازی کند. بعد که بازیش تمام شد استحمام می کند. این روش برای بچه هایی که از حمام ترس دارند هم مفید است.

3- بادبادکی درست کنید و با او به کوچه بروید و به او کمک کنید تا آن را هدایت کند . 

4- شما پنهان شوید و بگویید شما را پیدا کند .  

5- بالشی در دست بگیرید و بگویید مشت بزند و یا به توپ ضربه بزند ( این نوع بازی انرژی او را تخلیه می کند تا به کسی ضربه نزند ) 

6- بازیهایی که در آن نقش ایفا می شود مثلا مادر نقش مریض و بچه نقش پزشک را ایفا می کند . 

و بسیاری بازیهای دیگر . 

 



باید بدانیم اگر ما اینطور بازیها را برای کودک ایجاد نکنیم کودک متمایل به بازی های رایانه ای و بازی با موبایل می شود که بسیار می تواند خطرناک باشد و یکی از ضررهای آن اینست که فرزند از اختیار پدر و مادر خارج می‎شود. در ضمن تا مجبور نشده اید نگذارید فرزند شما با بچه هایی که فاصله سنی محسوسی با او دارند بازی کند چون فرزند شما تاثیر بدی می پذیرد. مثلا بچه 3ساله نباید با بچه 6ساله بازی کند مگر مثل دو برادر که چاره ای در این مورد نیست.

 

1

نقش اسباب بازی در تربیت کودک

با سلام .

در .ررد تاثیر بازی در تربیت کودک صحبت شد حالا باید ببینیم چه اسباب بازیهایی می تواند مفید و یا مضر باشد از باب مقدمه باید گفت که کودک تخیل بسیار قوی دارد با اسباب بازیش زندگی می کند و برای آن بسیار ارزش قائل است مثلا برای عروسکش زندگی قائل است و به او غذا می دهد با او حرف می زند و....

خلاصه باید گفت :کودک با اسباب بازی زندگی را یاد می گیرد مفاهیم و رنگها و چیزهای دیگر را یاد می گیرد.

حالا که نقش اسباب بازی معلوم شد صفات یک اسباب بازی خوب اینگونه است :

1-خود کودک بازی کند نه اینکه اسباب بازی بازی کند و کودک تماشا کند پس تمام اسباب بازیهای کوکی و باطری دار از این جهت اسباب بازی خوبی نیست .

2- اسباب بازی به کودک جهت می دهد پس اسباب بازیهایی که پیامهای منفی دارند نمی تواند مناسب باشد مثل عروسکهای باربی که الگو بودن یک زن بد حجاب بی حیا را به فرزند می دهد و یا اسباب بازیهایی که ترانه یا موسیقی همراه دارد و اصلا مناسب نیست که ذهن پاک کودک را با این چیزها پر کنیم .

3-اسباب بازی خوب نباید زود خراب شود و باید استحکام لازم را داشته باشد تا اعتماد به نفس کودک پایین نیاید .

4- اسباب بازی باید باعث فکر کردن و رشد تخیل یا آشنایی کودک با مفاهیم مختلف مثل رنگها وغیره شود مانند آجر های پلاستیکی که کودک روی هم می چیند و مثلا خانه ای درست می کند .

5-متناسب سن فرزند باشد (اینکه روی اسباب بازی نوشته باشد مناسب چه سنی است خیلی اعتبار ندارد ) اگر برای کودک خیلی سخت باشد مثل بعضی جورچین ها که برای بزرگترها هم سخت است اعتماد به نفس او را کم می کند .و اگرخیلی ساده باشد کودک را به فکر کردن وادار نمی کند .

6- اسباب بازی بهتر است خیلی گران نباشد تا از خراب شدن آن او را سرزنش نکنید همچنین اینکه پدر یا مادر برای او اسباب بازی بسازند (مثلا از چوب تفنگی درست کنند ) بسیار برای کودک شیرین و لذت بخش خواهد بود .

منتظر نظرات ارزشمند شما هستم .با سلام و احترام

هادی یوسفی  

1

تاثیر بازی در تربیت کودک1

با سلام .

در اسلام دستور است که فرزندتان را 7 سال رها کنید تا بازی کند . این دستور نشانگر تاثیر بازی در تربیت کودک است چون اسلام که این همه روی تربیت تاکید دارد همین اسلام دستور به بازی کودک می دهد و بعد می فرماید در 7 سال دوم  او را تعلیم دهید و ادب به او بیاموزید و باید فرمانبردار باشد و در 7 سال سوم وزیر و معاون شما باشد آنچه مهم است که بدانیم اینکه این یک روند است که باید طی شود اگر فرزند در سنین کودکی خوب بازی نکند نمی تواند خوب تعلیم ببیند . اینکه می فرماید فرزندتان را رها کنید تا بازی کند منظور این نیست که اصلا به او کار نداشته باشید و او را تربیت نکنید بلکه منظور اینست که تربیت او در این 7 سال عموما با بازی باید همراه باشد و اگر مطلبی بخواهیم به او یاد بدهیم هم در درون همین بازی است و شما هم تجربه کرده اید که کودک در این سن حرف شنوی چندانی ندارد و نمی توان با امر و نهی او را تربیت کرد .

 نتبجه گرفتیم که بازی نیاز کودک است و باید به تربیت او کمک کند پس اگر کودکی جنب و جوش لازم را ندارد و بازی نمی کند نشان مشکلی در درون اوست و اگر می بیینیم فرزند ما سروصدا می کند و بازی می کند باید خوشحال باشیم و او را منع نکنیم البته باید رفتار  او را مدیریت کنیم که هم بازی کند و هم به کسی آسیب نرساند . نقش اسباب بازیها هم بسیار مهم است که در نوشتاری دیگر به آن خواهیم پرداخت ان شاءالله.

1
X